سه شنبه ۲۵ آبان ۸۸ هشتمین جلسه کلاس  سنگ نوردی داخل سالن ما بود. بالاخره بعد ۸ جلسه پروین به ما یه مسیر توی شیب منفی داد و ما تونستیم با حالت یک با ۵ تا حرکت تاپش کنیم. خیلی جالب بود شاید یه روزی به خودمون بخندیم که چرا این همه ذوق کردیم اما واقعا حس خیلی توپی بود. همش برای خودمون دست می زدیم . برای اولین بار تونستیم یه مسیر سخت رو تاپ کنیم. امیدوارم بتونیم پیشرفت کنیم. تمرین ما توی این برنامه بیشتر قدرتی بود و روی استقامت بدنومون کار کردیم. پروین چند تا مسیر به ما داد و گفت که تاپ کنیم که فقط تونستیم روی یه مسیر تاپ بشیم.  بعد دو تا تمرین سنگین داد و بهمون گقت یه مسیر انتخاب کنیم و یه یار اون مسیر رو با فقط با پای راست بریم و یه بار دیگه همون مسیر رو فقط با پای چپ بریم و به بار هم اون مسیر رو با چشم بسته بریم . دیگه خودتون حدس بزندید که چند بار این مسیر رو افتادیم تا تونستین ۵ تا گیره چشم بسته بگیریم. تمرین های استقامتی باعث میشه آدم کلی قوی بشه. از این که میرم سالن خیلی خوشحالم . به نظر خودم بدنم قوی تر شده. تمرکز خیلی موضوع مهمی هست. اصلا فکر نمی کردم بتونم چشم بسته گیره بگیرم. اما این اتفاق افتاد. پس خیلی چیز های دیگه هم ممکن اتفاق بیفته. پس رمز موفقیت فقط تمرین و تمرین و تمرین هستش. آبجی - داداش اگه می خواهی دست به سنگت ملس بشه فقط باید تمرین کنی.

یک شنبه ۲۳ آبان ۸۸ هفتمین کلاس آموزشی داخل سالن ما برگزار شد. توی این جلسه ما روی حمایت کار کردیم. حمایت دیواره داخل سالن با حمایت توی طبیعت یه کم فرق می کنه. چند تا نکته یادگرفتیم که ذکرشون باعث میشه تا بعدا مرورشون کنم.

- برخلاف طبیعت که ما هیچ وقت با ۸ فرود حمایت نمی کنیم توی سالن با ۸ فرود حمایت می کنیم.

- برخلاف طبیعت که خیلی مهمه حمایت چی و صعود کننده با هم حرف بزنند مثلا بگند حمایت آماده یا صعود می کنم توی داخل سالن این موضوع خیلی رعایت نمیشه که البته به نظر من باید رعایت بشه.

- ۸ فرود ابزاری که اصطحکاک کمی داره برای همین ما باید طوری ازش استفاده کنیم که بیشترین شکست رو داشته باشه. پس وقتی می خواهیم کارابین رو به صندلی وصل کنیم حتما باید از دو حلقه صندلی استفاده کنیم نه از تک حلقه چون اینجوری اصطحکاک بیشتر میشه.

- زاویه شکت طناب حتما باید به سمت پایین باشه تا طناب سرعت نگیره.

- برای فرود دو مدل میشه طناب داد یکی این که دست به صورت نردبانی حرکت کنه و دیگه این که طناب آروم توی دست ما سر بخوره و چون ما تازه کاریم بهتره که نردبانی طناب بدیم.

- در حالت قرقره بهترین زاویه برای حمایت چی زاویه ۹۰ درجه نسبت به کارکاه هست.

- همیشه وقتی میخواهیم توی صعود سرطناب اسلینگ بندازیم اگه به شیب منفی رسیدیم بهتر که اولین اسلینگ رو بلند انتخاب کنیم که طناب زیاد نشکنه و کمتر آسیب ببینه.

سه شنبه ۱۹ آبان ۸۸ ما جلسه سوم کلاس سنگنوردی داخل سالن داشتیم. توی این جلسه اول پروین چند تا مسیر به ما داد تا حسابی روش تمرین کنیم. و بعدش در مور حالت سوم توی سنگ نوردی برامون توضیح داد.

روش انجام تکنیک: بر خلاف حالت های دیگه که ما همیشه سه نقطه اتکا داریم توی این حالت فقط دو نقطه اتکا وجود دارد و به این صورت اجرا میشه که گیره پا باید بالاتر و یا هم تراز مرکز ثقلمون قرار بگیره و بر خلاف حالت دوم که دست و پا در راستای مرکز ثقلمون قرار میگیره توی این روش ما پا رو بالاتر از مرکز ثقل میذاریم و اون رو حسابی خم می کنیم و یا به اصطلاح میشکنیم. بعد روی پای خم شده میشینیم و مرکز ثقلمون رو به دیواره نزدیک میکنیم . درمورد گیره دست هم زاویه این گیره با دستمون میتونه هم ۹۰ درجه باشه و هم در راستای مر کز ثقل باشه. به این ترتیب با دو نقطه اتکا می تونیم به تعادل برسیم.

يكشنبه 17 آبان 88 ما يه جلسه خوب سنگنوردي داخل سالن داشتيم. بعد از اين كه حسابي گرم كرديم. پروين يه مسير بهمون داد و گفت يه دقيقه وقت داريد كه مسير خوني كنيد. ما اين كار رو كرديم، بعدش اين حرف ها رد و بدل شد:

• پروين : مسير چند حركت بود؟
• بچه ها : نمي دونيم.
• پروين : گيره اول چه شكلي بود؟ چه رنگي بود؟
• بچه ها: نمي دونيم.
• پروين : گيره آخر چه شكلي بود؟ چه رنگي بود؟
• بچه ها نمي دونيم.
• پروين : كراكس مسير كجا بود؟
• بچه ها : نمي دونيم.
• پروين : كجا بايد تعويض دست مي داديم؟
• بچه ها : نمي دونيم.
• پروين : كجا بايد تعويض پا مي داديم ؟
• بچه ها : نمي دونيم.

پروين : وقتي كه مسير خوني ميكنيم بايد به همه اين ها توجه كنيم اگه دقيق انجام نديم مراحل كار از دست ما در ميره.

بايد جواب همه اين سوال ها را داشته باشيم تا بتونيم صعود خوبي داشته باشيم.

مراحل صعود به سه دسته تقسيم ميشه :

• آماده سازي (مسير خوني).
• حركت.
• استقرار (توازن مركز ثقل زير گيره).

يه مطلب مهم ديگه اي كه ياد گرفتيم حالت هاي صعود بود. كلا چهار تا حالت صعود داريم. اما چون ما مبتدي هستيم فعلا با دو حالت اول كار ميكينيم.

• حالت اول تعادل به شكل حركت دست و پاي مخالف هست. در اين حالت مركز ثقل به صورت عمود بر زمين و موازي ديواره هست. يعني گيره دست و پاي مخالف (دست صاف و پاي مخالف خم) درست زير هم قرار داده و مركز ثقل هم بايد دقيقا زير اونا باشه. بعد از برقراري مركز ثقل پاي ديگه رو بالا مياريم و ميذاريم روي گيره مناسب و كاملا صاف مي كنيم (هرچي دو تا پا به هم نزديكتر باشه حركت بهتر انجام ميشه). نكته جالب در مورد اين حركت اينه كه ما بايد پشت به گيره دستي باشيم كه مي خواهيم اونو بگيريم چون اينجوري دو تا كتف و دو تا سر به گيره نزديكتريم. براي برقراري مجدد زير گيره دست، شايد لازم باشه كه چند تا گيره پا عوض كنيم اما اين خيلي مهمه كه زير گيره دستمون كاملا مستقر بشيم. از اين حالت بيشتر براي شيب هاي منفي استفاده ميشه. چون انرژي كمتري ميبره. توي اين حالت ما فقط از بيرون پا استفاده مي كنيم.
• حالت دوم تعادل به شكل مثلثي هستش. يعني اينكه بايد سه نقطه اتكا براي حفظ مركز ثقل به صورت مثلي باشه. نحوه قرار گرفتن پاها به صورت داخل پا هست. چون اين جوري تعادل ما بهتر حفظ ميشه و مركز ثقل به ديواره نزديكتر ميشه. اين روش بسيار انرژي بر هست (صعود قدرتي) و براي شيب منفي بهتر كه از اون استفاده نكنيم. توي اين روش وزن زيادي روي دستاي ما قرار مي گيره براي همين بهتره از حالت اول استفاده كنيم.

جمعه 15 آبان 88 به اتفاق كارگروه سنگ نوردي  رهسپار سرزمين ديار عشق، بند يخچال شديم. قرار ساعت 6 صبح پاي مجسمه بود. اين برنامه به سرپرستي آقاي رضا موسوي و كمكها آقايان رضا سنگ سري، عليرضا عليزاده، وحيد طهوري و سركار خانم فرزانه ثروت اجرا شد.

كمك سرپرست ها قبل از ما براي گرفتن سنگ و ريختن طناب حركت كردند. 45 دقيقه بعد از حركت رسيديم كمپينگ باغچه و كلي خورديم. نمي دونم راز اين صبحونه توي كوه چيه. با اين كه اصلا فعاليت نكردي كلي مي خوري اما بعدش كه كلي فعاليت مي كني براي ناهار كم مي خوري. نمي دونم چرا توي كوه رابطه بين فعاليت و خوردن معكوسه. شايد به خاطره اينكه كوهنورد ها كلا  يه كم .......

اول قرار بود كه روي سنگ مريم كار كنيم. اما چون کارگاه گير نياورديم روي رخ شرقي چكمه كار كرديم. قبل از اين كه شروع كنيم به تمرينات، رضا موسوي برامون يه كلاس تئوري گذاشت. در ابتدا هدف از اين برنامه رو برامون توضيح داد:

-  حمايت با گره و قفل كردن اون.

-  حمايت با گيري گيري.

-  حمايت با ابزارهاي حمايتي همانند ريورسو تري و فقل كردن اون.

بعد گفتن اهداف، يه سري نكات به صورت تئوري به ما ياد داد:

-  هميشه توي سنگ نوردي يه كار رو انجام ميديم: اگه گره مي زنيم يا تونيك مي پوشيم يا حمايت مي كنيم فقط روي اون كار تمركز مي كنيم.

-  بهتر ناخون ها رو وسط هفته بگيريم كه سرش تيز نباشه و ما رو اذيت نكنه.

-  گره هشت چهار تا خروجي داره كه بايد هر چهار تا خوب کشیده بشه.

-  گره بولين رو حتما دولا مي زنيم.

-  اگه گره هشت بزرگ باشه ممكن باعث بشه كه ما بچرخيم و كله پا بشيم.

-  هشت تعقيب هر چي كوچيكتر باشه بهتره.

-  بهتر هشت تعقيب رو از پايين داخل صندلي رد كنيم (قانون نيست).

-  وقتي مي خواهيم از كارابين استفاده كنيم بايد ببينيم كه چه نوع كارابيني كجا كاربرد داره. مثلا بهتر كه براي حمايت كردن از كارابيني كه زاويه داره استفاده نكنيم، يا براي كارگاه زدن بهتر كارابين زاويه داشته باشه تا شكست بيشتر باشه......

-  هرگز نشه فراموش، به اين بده تو خوب گوش ، پس خود حمايتت كوش؟

بعد از اينكه كلاس تئوري تموم شد به سه گروه تقسيم شديم. سه تا كارگاه زديم و سه مدل حمايت كردن رو ياد گرفتيم.

تيم ما اول از ريورسو تري شروع كرد. براي حمايت كردن با اين وسيله بايد دقت كنيم كه به جهت قرار دادن طناب توجه كنيم. چون اگه اشتباه كنيم به جاي اينكه وسيله حمايتي داشته باشيم يه قرقره درست كرديم و فرد صعود كننده حسابي سقوط مي كنه. بعدشم در مورد قفل كردن طناب روي ابزار حمايتي ريورسو تمرين كرديم .

بعدش تيم ما رفت روي كارگاهي كه با گره حمايت مي كرد. خيلي مهمه كه همه بلد باشند با گره حمايت كنند. چون كه بنا به هر دليلي ممكن ما وسيله نداشته باشيم يا وسيلمون رو از دست بديم. پس بايد بلد باشيم تا با گره حمايت، صعود كننده رو حمايت كنيم. متاسفانه من نتونستم با كارگاهي كه از گيري گيري استفاده مي كرد كار كنم. آخه.........

اما داستان روز جمعه از اين جا به بعد رنگ بوي ديگه به خودش ميگيره. چشمتون روز بد نبينه. من داشتم دوستم رو حمايت مي كردم كه يه دفعه يه زنبور مهرباون (فكركنم هاچ بود) و دوست داشتني نشست روي شاهرگ گردن من گردن شگسته و حسابي بنده رو مورد عنايت قرار داد. تا حالا زنبور نيشم نزده بود. اصلا نمي دونستم كه اين همه نيش زنبور ميتونه فكر آدم رو به هم بريزه.

 دردش مهم نبود. سرگيجه و لرزش بدنم مهم نبود. بدترين اتفاق ممكن گزيدگي روي شاهرگ گردن نبود. بدترين حالت اين بود كه من حمايت رو ول كردم. شانس اوردم كه اين اتفاق وقتي افتاد كه دوستم توي فاصله 20 سانتيمتري زمين بود. واقعا از خودم پرسيدم كه اگه اين بنده خدا اون بالا بود، اگه رضا سنگ سري كنار حمايت من واينستاده بود، اگه دوستم با گردن مي خورد زمين و ..... من بايد چه كار مي كردم ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ شايد بزرگترين درسي كه توي اين برنامه ياد گرفتم ارزش يه حمايت چي خوب بودن بود. اونجا بود كه درك كردم يه حمايت چي خوب يعني يه هم طناب خوب يعني كسي كه تو هميشه و هميشه ميتوني روش حساب كني. حقيقت اين بود كه من حمايت چي خوبي نبودم. هميشه فكر مي كردم كه صعود سخترين بخش سنگ نوردي هستش. اما جمعه فهميدم كه اگه خوب  صعود نكني مي توني بيايي پايين اما اگه بد حمايت كني ممكن دوستت ديگه هيچ وقت نتونه بره بالا. اين اولين انتقال تجربه منه كه با تمام وجود خطر رو حس كردم. پس هميشه يادمون باشه كه حمايت چي مثه سرباز وطن ميمونه. بايد براي حفاظت از جون هم طنابش بجنگه نه اين كه مثه من طناب رو رها كنه. من اينجا به همه ميگم كه اشتباه كردم. تا اين كه يه روزي نياد كه يكي از شما دوستان خوبم مثه من شرمنده خودتون باشيد.

 از حمایت و توجه سرپرست و همراهی همه دوستان و  دشمنان تشکر می کنم.

ديروز 12 آبان 88 چهارمين جلسه كلاس سنگ نوردي داخل سالن بود. بعد از گذشت 4 جلسه ديگه داره معلوم ميشه چه كسي جدي كار رو پيگيري ميكنه و چه كسی خوش گذروني مي كنه. به هر حال اهداف آدم ها با هم فرق مي كنه و هيچ كس نمي تونه هيچ كس  رو به هيچ كاري مجبور كنه. توي اين جلسه فشار بيشتري به بدن من اومد. اولين باري بود كه توي سالن سنگ نوردي به خاطر گرفتن گيره زياد عرق كرده بودم. اما اگه براي هدفت سختي نكشي موفقيت شيرين نيست. چيز هايي كه توي اين جلسه ياد گرفتم اين ها بود.

- یه سنگ نورد باید از فکرش خوب استفاده کنه. یه بار وقتی از روی دیوار افتادم پروین بهم گفت بعد افتادن بلافاصله شروع به حرکت نکن. خوب فکر کن ببین اشتباهت چی بوده. شاید گیره های دست و پا - نقطه شروع - مسیر حرکت - .... یا هر دلیل دیگه باعث شده باشه تا بیفتی. دلیل افتادن همیشه خستگی ماهیچه ها نیست.

- داشتن تمرکز یه ویژیگی مهم سنگ نوردی هست. بعضی از بچه ها موقع صعود با هم حرف می زنند. غافل از اینکه حرف زدن تمرکز را کم میکنه. توی رشته سنگ نوردی اگه خوب تمرکز نکنیم شاید باعث بشه جونمون رو از دست بدیم.

- اگه می خواهیم یه سنگ نورد خوب بشیم باید همه چیز به موازات هم حرکت کنه. تمرکز - تکنیک - قدرت بدنی - لوازم مناسب - اندیشه سنگ نوردی ....

- توی این جلسه پروین یه کم روی استقامت بدنمون کار کرد. بعد هم در مورد تعویض دست و پا تمرکز کرد.

- تعویض دست : چند نوع تعویض دست داریم. اما قبل تعویض باید بدونیم که روی کدوم گیره می خواهیم تعویض کنیم. اگه قبلش مسیر خونی نکنیم. موقع تعویض دست ممکن مرکز ثقلمون به هم بخوره و بیافتیم. نکته بعدی در تعویض دست به مدل گیره ها بستگی داره.

۱) بعضی از گیره ها ایقدر جا داره که می تونیم هر دو تا دستمون رو کنار هم بذاریم و تعویض کنیم.

۲) بعضی از گیره ها برای هر دو دست جا داره اما زاویه قرار گرفتن دو دست روی اون فرق داره. اینجا ما باید بدونبم که اول روی کدوم زاویه گیره بگیریم.

۳) بعضی از گیره ها جای کمی برای تعویض داره پس باید به روش جایگزینی انگشتان تعویض رو انجام بدیم. یعنی انگشت های یه دست رو بر می داریم و انگشت های دست دیگر رو جایگزین می کنیم تا به این ترتیب یه دست کاملا جایگزین دست دیگه بشه. (برای تعویض یا گرفتن گیره های اصطحکاکی بهتر که ساعد نزدیک سنگ باشه) 

۴) بعضی وقت ها گیره یه کم دورتر از ماست و باید برای گرفتنش از حرکت های دینامیک استفاده کنیم تا بتونیم گیره بعدی رو بگیریم. معنیش این نیست که می پریم. چون توی سنگ نوردی نباید روی سنگ پرید اما باید کمی از خودمون حرکت پرتابی نشون بدیم تا بتونیم گیره بعدی رو بگیریم.

- تعویض پا: چون توی سنگ نوردی باید بیشتر وزن ما روی پامون باشه پس تعویض پاخیلی برای ما مهمه. توی تعویض پا هم مثه تعویض دست مسیر خونی  موضوع مهمی محسوب میشه. البته بازم گیره ها هستند که توی تصمیم گیری ما نقش مهمی بازی می کنند.

۱) بعضی از گیره ها این قدر بزرگ هست که پاهامون رو میتونیم کنار هم بذاریم.

۲) بعضی از گیره های خیلی برزگ نیستند که دو تا پار رو کنار هم بذاریم. اما می تونیم با چرخش پا کمی از پای دیگه رو کنار پای اول قرار بدیم. باید حتما برای پایی که قرار هست برداشته بشه یه گیره انتخاب کنیم تا مرکز ثقلمون به هم نخوره.

۳) بعضی گیره ها خیلی ریزند فقط جای یه پا داره اونم به زور. برای این گیره ها باید پای که می خواد تعویض بشه روی پا که قرار برداشته بشه قرار بگیره بعدش پای دیگه رو از زیرش میکشیم بیرون و سریع میذاریم روی یه گیره که انتخاب کردیم این جوری هم تعویض پا دادیم و هم مرکز ثقلمون به هم نخورده.

- آخرین موضوع که می خوام این دفعه راجبش بنویسم مسئله اسید لاکتیک هستش. وقتی تو سالن تمرین می کنم می بینم تعداد بچه های که بین تمرین آب می خورند خیلی کم هستش. بعضی ها فکر می کنند که توی کوه باید آب بخورند. اما فقط با مصرف مایعات (البته اسلامی) ما می تونیم به خروج این اسید از ماهیچه هامون کمک کنیم. اگر دوست دارید شب ها که می خوابید با یاد اسید لاکتیک بخوابید و صبح ها وقتی از خواب بیدار میشید اولین چیزی رو که حس میکنید اسید لاکتیک باشه آب کم بخورید۰

دیروز ۱۰ آبان ۸۸ سومین جلسه كلاس سنگ نوردی داخل سالن بود . تازه از این جلسه وارد سنگ نوردی شدیم. تحمل کفش سنگ خیلی آسون تر شده. فکر کنم اگه یه کم دیگه طاقت بیارم کفش سنگ برام خیلی راحت تر بشه. چیز های که توی این جلسه یاد گرفتم اینا بود:

- برای گیره گرفتن با کفش سنگ میتونیم از قسمت های مختلفی مثل نوك پا - داخل پا - بیرون پا - پاشنه پا و روي پا استفاده كنيم . اما مبتدي هايي مثل ما فعلا از نوك پا و بغل پا استفاده مي كنن.

- يه سنگ نورد خوب بيشتر وزنش روي پاهاش هست نه دستاش.

- منظور از نوك پا - داخل پا و بيرون پا يه مثلث كوچيك در جلوي پا هستش كه بر روي اون ناحيه مانور ميديم.

- زمان استفاده ازنوك پا يا داخل و بيرون پا به مركز ثقل ما بستگي دارد.

- حركت ها به دو دسته ديناميك و استاتيك تقسيم ميشند.

- حركت هاي ديناميك به دو دسته ديناميك كوتاه و بلند تقسيم ميشند.

- براي استفاده از حركت جامپ بدن بايد خيلي در گير تمرين باشه و گرم باشه . چون در اين حركت احتمال آسيب ديدين زياد هست.

جمه ۸ آبان ۸۸ با چند تا از بچه های باشگاه دوماوند رفتیم تمرین سنگ نوردی. البته من که تازه کار بودم ولی بقيه لطف کردند هم من رو تحمل کردند و هم حسابی کمکم کردند. سرپرست برنامه پویا کیوان بود و سایر اعضای تیم: مازیار فرزین - خدیجه تاجدار - مجید ـ احسان و سارا عبدالمحمدی بودیم. تیم به دو گروه تقسیم شد. یه عده صعود مصنوعی کار می کردند و تیم ما هم طبیعی کار می کرد. پویا، من و احسان رو تحویل مازیار داد. مازیار خیلی با حوصله و دقت برای ما وقت گذاشت. واقعا ازش تشکر می کنم چون داشتن بار فنی و اخلاق خوب دو تا صفتی هست که اگه هر مربی داشته باشه رسالت یه آموزگار رو به اوج خودش می رسونه.

توي اين برنامه من نكات مربوط به كار آموزي سنگ نوردي رو دوباره مرور كردم. مثل حمايت كردن، صعود به روش قرقره، فرود از كلاهك و .....

اين برنامه خيلي آموزنده بود. چيز هايي كه ياد گرفتم اينا بودند:

- وقتي در كارگاه مي ايستيم بهتر كه برگرديم و پشتمون رو به سنگ بكنيم . اين امر به دليل اعصاب سمپاتيك و پارا سمپاتيك هستش.

- وقتي يه نفر داره صعود مي كنه نبايد بهش گيره معرفي كنيم. هر كسي خودش بايد گيره هاش رو پيدا كنه.

- حمايت چي فقط با صعود كننده حرف مي زنه.

- وقتي داريم با ريورسو حمايت مي كنيم بايد فاصله دستمون با ابزار مناسب باشه تا دست لاي ابزار نره.

- براي فرود از كلاهك وقتي به جايي ميرسيم كه كلاهك شروع ميشه بايد پاها جفت و به صورت عمود نسبت به سنگ باشه تا فرود راحت تري داشته باشيم.

دیروز ۴ آبان ۸۸ دومین جلسه کلاس سنگ داخل سالن بود. این دفعه از جلسه پیش بهتر بود چون یک ساعت و نیم کفش سنگم پام بود و کمتر غر زدم. این نشون میده گوش شیطون کور دارم به کفشم عادت می کنم.

مثه دفعه قبل خوب گرم کردیم بعدشم نرمشهای مخصوص سنگنودری و انجام دادیم. وقتی با مربی کار می کنی ارزش یه مربی خوب خودش رو نشون میده. وقتی تمرین می کردیم پروین حسابی اشتباهاتمون می گرفت. چیزهایی که توی این جلسه یاد گرفتیم اینا بود.

- اگه خوب گرم نکنیم زمان تمرین عضلاتمون کشیده میشه.

- اگه ۴۵ دقیقه بعد گرم کردن تمرین نکنیم دوباره باید گرم کنیم.

- وقتی داریم گیره میگیرم باید سرمون زیر گیره باشه.

- هدف ما انتخاب یه گیره هست نه چند تا. پس قبل حرکت باید خوب مسیر خونی کنیم تا قدم به قدم حرکت کنیم.

- وقتی گیره میگیریم زاویه دستمون باید عمود باشه. بدترین زاویه ۱۲۰ درجه هست چون انرژی بیشتری از دست میدیم. وقتی دست صاف باشه فشار روی استخوان میاد نه روی ماهیچه. اینجوری کمتر خسته میشیم.

- مرکز ثقل بدن نزدیک شکم هست. پس باید یه جوری گیره بگیریم که مرکز ثقل نزدیک سنگ باشه.

- برای حفظ تعادل بیشتر بهتر با دست و پای مخالف حرکت کنیم.

- هر چی فاصله بین دست و پاها کمتر باشه حرکت سخت تر میشه.

- اگه بعد تمرین خوب سرد نکنیم اسید لاکتیک حسابی ما رو مورد عنایت قرار میده.

امروز ۳ آبان ۸۸  اولین جلسه کلاس  سنگ داخل سالن بود. اسم مربی ما خانم پروین جهانبخش سپیدی هست. همه ازش تعریف می کنند امید وارم ما بتونیم ازشون کلی چیز یاد بگیریم. چیز هایی که ما تو این جلسه یاد گرفتیم این ها بود:

- قبل از تمرین روی دیواره اول باید خوب گرم کنیم. اول حرکت های کششی انجام می دیم بعد کمی در جا یا طناب می زنیم بعد روی دیواره قبل از این که وزنمون از زمین به روی دیواره منتقل بشه با گیره ها بازی می کنیم تا بدنمو ن کاملا آماده بشه.

- ۴ نوع گیره داریم: گیره های مشتی: با تمام دست میتونیم گیره رو بگیریم و روش فشار وارد کنیم. گیره های انگشتی: توی این گیره ها فقط بند های انگشت قرار می گیره. گیره های ناخنی: فقط یک بند از انگشتان دست روی اونها محاط میشه. گیره های لمسی: بر روی این گیره ها باید فشار دست وارد بشه اما جایی برای قرار دادن بند های انگشت نداره.

- در این جلسه ما به صورت تراورس حرکت می کردیم تا بتونیم گیره ها رو خوب لمس و شناسایی کنیم.

- توجه به نکات ایمنی اهمیت زیادی داره چون اگه از الان تمرین ایمنی نکنیم توی طبیعت شرایط ما سخت تر میشه. پس وقتی ۱ نفر داره تمرین میکنه ۱ نفره دیگه باید حمایتش کنه.

- و قتی کسی داره تمرین میکنه باید دقت کنیم که در زیر مسیر اون حرکت نکنیم تا مشکی برای کسی ایجاد نشه.

- استفاده از کفش سنگ مناسب مفید است اما باید بدونیم که کفش سنگ پوشیدنش مثه تمرین های مدرسه شائولین سخته پس بهتر که غر نزنیم و تمرین کنیم.

- بعد ا ز تمرین حتما باید بدن رو سرد کنیم تا عضلات کمتر درد بگیره.

- تمرینات رو باید مستمر و پیگیر انجام بدبم تا بتونیم به اهدافمون برسیم.